Vrijdag 21 t/m Zondag 23 September

Verslag van de Torgau trip

Onder begeleiding van een voorzichtig doorgebroken “mooi weer weekend” zonnetje vertrok afgelopen vrijdagmorgen een kleine maar gezellige collectie “hanggroepsenioren” uit Bergen op Zoom naar onze zuster gemeente in Torgau. Na diverse stops bij laadstations en wegwerkzaamheden arriveren we zo rond uurtje of half zes bij de afslag Leipzig/Torgau. Omdat sommigen van onze groep natuurlijk weer niet hadden kunnen wachten op de in de dienstregeling genoemde vertrektijden wordt bij de hier gevestigde Mc Donnalds nog even op de rem getrapt om daarna gezamelijk aan het laatste stuk van het traject te kunnen beginnen.

En zo komen we na ruim 10 uur Baustellen tellen, Stau surfen, kaakjes van Ans en overheerlijke gehaktballetjes van Ina, aan bij het Gemeindehaus van Torgau, waar mensen van de gastgezinnen ons al staan op te wachten.

Na een kort woord van welkom van Herr Sens vertrekt iedereen naar zijn of haar gastadres waar dan nog tot in de kleine uurtjes oude banden worden aangehaald en nieuwe op stapel worden gezet.

Na een goede nacht en een nog beter stevig Duits ontbijt is er nog net even tijd voor voor de mensen die het Duits goed machtig zijn, om het op de agenda staande discussie thema voor die avond nog even door te lezen (met dank aan Bert ten Kate voor het door hem geleverde werkstuk)
Hierna, als vast terugkerend onderdeel van onze bezoeken aan Torgau, staat de plaatselijke rondwandeling op de agenda. Het is echt verbazingwekkend om te constateren dat je ook als “stamgast” van deze gemeente steeds weer nieuwe plekjes ontdekt die het bekijken meer dan waard zijn. Natuurlijk weet iedereen die al eerder in Togau is geweest inmiddels wel waar hij of zij de Mariënkirche, de Slotkapel of de markt kan vinden. Maar waar we nu de oudste speelgoedzaak van Duitsland zouden moeten zoeken of dit mooie doorkijkje naar de Elbe?

Na de verfrissende rondwandeling vertrekken we stipt om half elf in een busje van de Diaconie en een ander ter beschikking staand voertuig naar het schitterend tegen de bergen aan gebouwde stadje Meissen. In het toch wel drukbezette programma is er als eerste tijd ingeruimd voor een bezoekje aan de Gotische Dom en de Albrechtsburch. Voor de alom aanwezige liefhebbers van geschiedenis en cultuur staan hier vakkundige gidsen voor ons klaar die ons werkelijk alles over de keurvorsten en burchtheren van Meissen wisten te vertellen. Omdat dit bijzonder hongerig makende materie is wordt aansluitend aan deze vertellingen plaatsgenomen aan één van de tafels van een panoramisch terras. Het uitzicht hier is prima en ook het eten is navenant.

Na de overheerlijke maaltijd lopen we door een bruisende mensenmassa naar de fabriek waar het wereld beroemde Meissner Porcelan wordt vervaardigd. In enkele proefopstellingen wordt ons hier getoond hoe dit dit toch wel prijzige goedje gefabriceerd wordt. Als u weet dat het schilderen van één enkele bloem op een porseleinen bord ongeveer drie arbeidsuren vergt, dan is een klein rekensommetje voldoende om tot werkelijk astronomische bedragen voor een nog maar kleinschalig serviesje te komen.

Kent u trouwens het gezegde van de welbekende olifant in de porseleinkast? Dit beestje schijnt het te hebben uitgeprobeerd, maar echt vrolijker er van kijken.....?

En wat dacht u dan hiervan? Wij geven maar liever geen commentaar.

Na een rustig ritje langs de Elbe arriveren we weer in Torgau. De Duitse jeugd heeft zijn beste beentje voor gezet en heeft een heerlijke BBQ voor ons klaar gemaakt. Onderwijl raken links en rechts alle geledingen van het internationale gezelschap met elkaar in gesprek. Pas rond een uur of tien als de eerste deelnemers zo zoetjes aan weer beginnen te vertrekken bedenken de organisatoren zich dat er nog een discussie gepland stond voor tijdens de maaltijd.

Jammer van de hierin gestoken tijd van voorbereiding natuurlijk, maar waarom zou je discussieren als de gespreksneuzen allemaal zo heerlijk de zelfde kant op wijzen. Na nog wat afsluitende borrelpraat op de gastadressen wordt het weer hoog tijd om onze “afgepijgerde” tongriemen wat broodnodige rust te gunnen.

Na een wederom goede start aan de ontbijttafel op weg naar dat waar het bij onze partnerschaft allemaal om draait: de gezamelijke Gottesdienst op zondagmorgen. Gewoon samen in alle rust lezen, zingen, bidden en bezinnen. En daar is helemaal niks mis mee in deze onrustige wereld van vandaag.

Na nog een werkelijk vituose toegift van de organist zit het er weer op, nog één keer kaffee, nog één keer Kuche en een goed gevulde kom soep, en het is tijd van handjes schudden en overige afscheidsvormen. Alleen die lekke band toen we weg wilde rijden paste niet in de planning, hoewel gezamelijk zo'n bandje verwisselen verbroederd eigenlijk toch ook wel.
(Frieder nog bedankt, zonder jouw hulp had ik nu waarschijnlijk nog op de A.N.W.B. staan te wachten.)

Al met al was het weer een heel mooi weekendje Torgau. Het was goed dat we er met zoveel nieuwe mensen waren. Want die vele hechte en reeds lang bestaande vriendschappen over en weer zijn natuurlijk geweldig, maar het gaat er natuurlijk bij zo'n Partnerschaft vooral om dat de contacten zo breed mogelijk gelegd worden. En daar heeft volgens mij dit weekend een hele goede bijdrage aan geleverd.

Heeft u nu nog steeds stoffige ideeën bij het woord Partnerschaft en Torgau, kijk dan nog heel even naar deze foto. Dat stoffige valt best wel mee niet waar !