Ds. Bert ten Kate

Ds. A.A.S. ten Kate , geboren in 1952 in Frankrijk, gehuwd, twee kinderen; hobby: studie. Studie Theologie aan R.U. Leiden; ik ben sterk gemotiveerd geraakt voor het werk als predikant door het leervicariaat(een soort stage) en door een training in pastoraat in een psychiatrische inrichting.
Hervormd predikant in Dedemsvaart van jan.1979 tot mei 1985; daarna in Emmen-oost tot dec. 1996; sinds jan. 1997 in Bergen op Zoom. 
Nadruk in het werk ligt op pastoraat en eredienst. Ik ben de Bijbel als steeds waardevoller gaan ontdekken: de beloften en geboden in de verhalen zijn heel actueel, ook al gaan ze vaak tegen onze natuurlijke neigingen in. Vrede en rechtvaardigheid worden pas aktueel, als we naar de bijbelse boodschap luisteren: een mens- en maatschappijkritische inhoud, die vraagt om vertaling in het leven van alledag. Daar wil ik mensen graag bij helpen om de weg te vinden in de zo verwarrende en vaak vrijblijvende tijd. 
De toenemende individualisering brengt veel schaduwkanten met zich mee: netwerken van gelijkgezinden, vrijblijvendheid, vereenzaming en oppervlakkigheid zijn daar voorbeelden van. De Kerk probeert daar wat tegenin te doen door mensen bij elkaar te brengen, die elkaar niet hebben uitgekozen, maar in het verhaal van God met de mensen wat zien aan uitdaging en bemoediging. De erediensten en de ontmoetingen onderling vormen daarbij de ruggegraat: diensten waaraan gemeenteleden meewerken vind ik dan ook prachtig. Alle vormen van gemeente-aktiviteit voor jong en oud zijn echter even belangrijk. 
Voor mij springen vooral de zgn. groothuisbezoeken eruit: daarin komen mensen uit een buurt bij elkaar om over zaken die hen raken, te spreken en met elkaar mee te leven.
Als predikant denk ik zo te moeten werken, dat de gemeente niet van mij afhankelijk wordt, en niet tot een soort sympathie-gemeente verwordt, waarin mensen komen omdat ze de dominee zo aardig vinden. Het gaat niet om de voorganger, maar om de Voorganger, waarvan de Bijbel vertelt: Jezus; Hij brengt mensen bij elkaar dwars over alle grenzen heen. Ook de ontmoeting met andere Kerken is daarbij van belang, omdat we dan samen iets aan de buitenwereld kunnen laten zien van het geloof in de ene Heer. 
Omdat de Protestantse Gemeente in Bergen op Zoom zo groot is en ik niet kan ruiken, waar mensen mij nodig hebben, kunt u altijd een afspraak maken: daarom probeer ik dagelijks van 17.30-18.00u. telefonisch bereikbaar te zijn (tel. 240259). 
Ik hoop dat we elkaar zullen ontmoeten bij een of andere aktiviteit in en vanuit de Kerk, om zo iets van God te ontdekken. Hopelijk tot ziens!
Ds. ten Kate.

zomer 2001

25 jaar onderweg

De afgelopen weken werd stilgestaan bij mijn 25-jarig predikantschap. Op zo’n moment gaan de gedachten naar alles wat je hebt beleefd in die jaren en besef ik, dat dat ongelooflijk veel is geweest aan hoogte- en dieptepunten. Dan ga ik ook lijnen ontdekken in mijn ambtsbediening. De ontwikkelingen in kerk en samenleving hebben me beïnvloed en vooral de mensen met wie ik te maken kreeg. Dat gold zowel op fijne momenten, zoals Doop en huwelijk, maar ook op de moeilijke, zoals overlijden en echtscheiding.

Net van de universiteit met heel wat bagage aan kennis en praktische vaardigheden vanuit de klinisch-pastorale vorming, ben ik aan de slag gegaan in Dedemsvaart. Een traditionele gemeente met alle kwaliteiten van dien: groot meeleven, veel catechisanten, veel huwelijken en Doop-bedieningen; daarnaast ook oude taaie structuren van de veenkoloniale tijd: kleine groep die het voor het zeggen had, en veel mensen die gedwongen waren te buigen. De in die jaren hevig woedende discussie over de kernwapens bracht bewustwording van de taak van de kerk, maar werkte ook vaak splijtend. Als stedeling heb ik het gewone lid in de dorpsgemeente leren waarderen, al kwamen mijn idealen, zoals van oecumene en van het priesterschap van alle gelovigen, wel wat te vroeg voor deze gemeente.

In Emmen kreeg ik te maken met veel meer stadse en dus ontkerkelijkte geloofsvormen: mensen gingen niet vanzelfsprekend ter kerke, het groothuisbezoek bereikte veel mensen die zelf de kerk nog nooit van binnen hadden gezien. Kerkdiensten door gemeentegroepen voorbereid gaven onvermoede vieringen en ook gespreksdiensten waren een prachtige belevenis. Veel tijd en energie vergde het SOW-proces, waar in Dedemsvaart nog nauwelijks sprake van was. In Dedemsvaart en Emmen betekende het werken met collega’s een geweldige verrijking: in gesprek met elkaar leerde je heel veel en kon je ook veel goede initiatieven ontplooien. Natuurlijk was er helaas ook wel eigengereidheid en ijdelheid, die soms een goede samenwerking bemoeilijkte.

En daarna in Bergen een nog veel meer ontkerkelijkte samenleving. Gemeente-zijn als minderheid in een rk meerderheid bracht de sympathie-gemeente dichterbij: het individualisme en consumentisme krijgt meer vat op de gemeenteleden, die het al zo druk hebben. Kerkgang en gemeente-activiteiten krijgen een veel lager prioriteit. Je neemt alléén deel als het jou uitkomt… Roeping lijkt dan ver te zoeken… Juist in zo’n situatie komt het op diegenen aan die zich hier niet door laten meeslepen: de vele vrijwilligers die ondanks alle drukte en andere mogelijkheden, zich inzetten voor een stukje gemeentewerk….
Wat ik in deze jaren heb ervaren en geleerd is, enerzijds niet teveel van de mens te verwachten, omdat de zonde van het individuele belang en ijdelheid hardnekkig is, maar aan de andere kant heel veel van Gods trouw te verwachten: want het is dankzij Christus, dat mensen zich tòch blijven inzetten voor het Evangelie en proberen dat handen en voeten te geven in deze tijd. Mensen die anderen niet afschrijven of wegdrukken, noch zich in eigen-belangen-verenigingen organiseren, maar die, ondanks alle drukke werkzaamheden, in alle eenvoud en trouw werken in de gemeente aan een betere samenleving in Bergen en in de wereld. Als kerkelijke gemeente moeten we het niet hebben van de macht, noch van het getal, maar van de inhoud: Jezus Christus, de gekruisigde en opgestane. In Hem vertrouwen en dit zichtbaar maken in trouw aan God en aan de medemens. Zo zijn we allen, met vallen en opstaan, geroepen priesters voor elkaar in dienst van God te zijn: Zijn beloften en geboden doorgeven aan allen die we ontmoeten, dat is onze gemeenschappelijke roeping.
Die belofte van Gods trouw en die roeping van Hem, zoals die in de Schrift-verhalen altijd weer verassend tot ons komen, houden mij al die jaren onderweg en geven mijn predikantschap zin en inhoud. De rijkdom van de Schrift, Oude en Nieuwe Testament, èn de trouw van mensen, niet in het minst ook van mijn vrouw en kinderen, vormen de twee dragende elementen in deze 25 jaar, waarin ik van Gods trouw heb mogen ervaren. Daarvoor geldt bovenal Hèm de lof en dank!
Ds. Ten Kate.

Februari 2004

GEMEENTE IN DE PROTESTANSTE KERK IN NEDERLAND.

Wat houdt het begrip Protestants in? Tegenwoordig wordt het in verband gebracht met protesteren en krijgt dan een wat negatieve lading. De Reformatie gebruikte het in de oorspronkelijke positieve betekenis: “getuigen voor” het Evangelie. Door dit getuigen werd ook geprotesteerd tegen allerlei misstanden in de Kerk, maar met de bedoeling recht te doen aan de oorspronkelijke inhoud van de Bijbelse boodschap: het leven uit genade alléén, leven naar de norm van de Schrift alléén en getuigen van Christus alléén. Dat stelt al ons menselijk streven onder kritiek van de Schrift met als positief gevolg, dat God méér recht wordt gedaan en daarmee ook de mens als schepsel.
Protestants is dus een naam met een programma: getuigen van Gods liefde en trouw tegen de ontrouw van onze tijd in. Het nodigt mensen uit om mee te doen met Gods beweging om de mensen te bereiken, zodat de hele samenleving meer naar Zijn bedoeling wordt ingericht.
Het woord Protestants sluit niemand uit en betekent juist dat iedereen moet worden bereikt met het Evangelie: het is dus een voluit oecumenisch begrip. Wie weet, komt er ooit een Protestants-Katholieke Kerk! Één Kerk die over de hele wereld getuigt van Genade alléén, de Schrift alléén en Christus alléén. Als dit goed werkt, wordt de hele wereld er beter van tot vreugde van God èn mens!
Ds. Ten Kate.

Februari 2004