30 December 2003

NIEUWS UIT IRAK.

Hallo allemaal, jullie kennen mij nog amper daarom zal ik mezelf eerst even voorstellen: Ik ben Peter Koster en getrouwd met Myrna op 12 juni 2003 in de Ontmoetingskerk. Sinds 18 oktober zijn wij de ouders van Luc. In het voorjaar ben ik lid van de kerk geworden.

In januari 2003 ben ik begonnen met de opleiding tot marinier. Na met succes de opleiding en training van een half jaar te hebben doorstaan was ik dan marinier en dus ook operationeel inzetbaar over de hele wereld.

Dat werd dus gelijk bewezen ook want na een voorbereiding van 10 weken zat en zit ik nu dus in Irak. Sinds 5 november zitten wij hier nu en hebben we het kamp overgenomen van onze voorgangers.

Jullie denken natuurlijk dat het hier heel warm is maar dat weer hebben we maar twee weken meegemaakt. Wat dat betreft hadden onze voorgangers het zwaarder. Nu is het hier ook winter, overdag 20 gr.c. en ’s nachts rond de nul graden en het heeft enorm veel geregend dus is het hier echt een modderboel.

De bevolking is hier wel redelijk blij dat wij er zijn; er is nu rust in de stad. Hier en daar wordt ook gewerkt aan grotere projecten om weer werk te creëren.

De bevolking is hier ook voor 95% moslim, maar met Ramadam zie je ook wel veel verschil, net als in Nederland tussen alle Christenen. Met Ramadam mogen ze niet eten, drinken en roken overdag, maar er zijn er genoeg die dat wel gewoon doen.

Onze taak hier is in 1 zin te vertellen: een veilige en stabiele situatie waarborgen in de provincie Al Mutanna. Wat houdt dat dan in? Wij gaan op patrouilles in de stad en maken soms contact met de mensen om te vragen wat er voor problemen zijn en of er behoefte aan iets is. Ook letten we tijdens deze patrouilles goed op of er wapens op straat zijn en zo ja pakken wij die mensen op en leveren ze over aan de politie hier. Ook beveiligen we konvooien met eten, drinken, brandstof e.d. Ook moet er natuurlijk wacht gelopen worden op ons kamp. Daar staan speciale uitkijktorens voor en bij de ingang van het kamp een wachthok met automatische wapens, je weet maar nooit! De meeste mensen zijn dan wel vriendelijk, maar er zitten ook een hoop “rotte appels” tussen en daar moeten wij goed voor oppassen. Want er zijn nog steeds mensen zat die liever het oude weer terug willen. Daarom zijn wij hier om de veiligheid van alle mensen samen te waarborgen. Ook zijn wij bezig met een politiekorps op te richten met Irakezen zodat ze hun eigen politie weer krijgen. Wij trainen en leren deze mensen wat ze wel en niet moeten/mogen, en ze gaan met ons mee op patrouille of richten zelf checkpoints in om auto’s te controleren op wapens enz.

Als het goed is mogen wij in maart weer terug naar Nederland en worden we afgelost. Op dit moment gaat het goed met de Nederlandse militairen in Irak en we hopen dat dat zo blijft, want zonder gevaar is het zeker niet.

Met vriendelijke groeten, Peter Koster.