December 2010
Verslag van Maarten van Keulen, vanuit Napier, in Nieuw Zeeland
Dreaming of a white Christmas?!
Net voordat de klokken geluid werden, liep ik naar binnen. De avonddienst van de Presbyteriaanse kerk van Napier zou spoedig beginnen. Ik stapte voorzichtig de kerkzaal binnen en zag dat de koster bezig was de nummers van de liederen op te hangen. Hij was in pak gekleed en dat maakte me toch wel een beetje zorgen. Ik had een T-shirtje en korte broek aan en ik liep op teenslippers. ‘Oh, geen zorgen hoor, ik ben de enige hier die zich zo netjes aankleed’ zei hij. Opgelucht zocht ik een plaatsje. ‘En een speciaal welkom voor mister Maarten van Keulen, uit Holland’ zei de voorganger met een grote glimlach op zijn gezicht. Ik voelde me erg welkom en vereerd dat het korte babbeltje dat ik gemaakt had met de voorganger, direct verwerkt werd. Na zo’n 45 minuten liep de dienst ten einde, Psalm 451 werd ingezet. Een bekende melodie, maar ook bij dit lied moest ik me erg concentreren op het Engelse liedboek. Op mijn weg naar de uitgang, werd ik door verschillende mensen aangehouden om even een babbeltje te maken met ‘die Nederlandse reiziger’. Vele babbeltjes later eindigde ik in de huiskamer van een oud dominee en zijn vrouw, die me uitnodigden voor een kopje koffie. We praatten over de problemen van de Nederlandse en de Nieuw Zeelandse kerk, over hun liefde voor rugby en onze liefde voor voetbal en over de prachtige natuur aan deze kant van de wereld. Net voordat de zon achter de horizon verdween, werd ik netjes door het ouder echtpaar voor mijn hostel afgezet. Ik greep mijn sleutel uit mijn broekzak, liep naar binnen en draaide de deur van mijn kamer open. Drie van de acht bedden werden al beslapen en zachtjes kroop ik ook mijn bedje in, denkend aan het koude Nederland, dat al weer een aantal uurtjes wakker was.
De afgelopen weken leidde ik het bestaan van een echte backpacker. Ik had me aangesloten bij een aantal Duitsers en samen met hen ervoer ik het natuurschoon van Nieuw Zeeland. Ik reisde over wegen die aan weerszijden gesierd werden door roestige autowrakken, door stille dorpjes met benzinepompen uit de jaren ’60 en langs de prachtige kustlijnen die grensden aan de Pacific Highway. Mijn reis voerde me via de East Cape – het meest oostelijke puntje van Nieuw Zeeland – richting het zuiden. We sliepen onder de sterrenhemel of in een tent op stranden, grasvelden en privéland. We leerden Maori kennen die hun leven doorbrengen met een biertje, sigaretje en cheeseburger en zich per paard vervoeren. Een leven dat in de verste verte niet op mijn leven in Nederland lijkt. Een nomadenbestaan á la 21ste eeuw, kan men het denk ik als beste beschrijven. ’s Morgens niet weten waar je ’s avonds slaapt, het was een geweldige ervaring.
‘So this is Christmas…’ galmt er uit de luidsprekers van de winkels die versierd zijn met grote, rode strikken. Her en der staat er ‘Merry Christmas’ op de winkelruiten. De zon schijnt fel, het is 25 graden Celsius en ik loop in zeer zomerse kleding door het Art Deco stadscentrum van Napier. ‘I’m dreaming of a white Christmas…’ hoor ik op de achtergrond. Ik zet m’n zonnebril op en bedenk me dat een witte kerst heel, heel erg ver weg moet zijn…
Een prachtige witte kerst toegewenst uit een ver, warm oord,
Maarten van Keulen
u kunt altijd een reactie doen via de e-mail: