De ogen en de oren van de diaconie..

Geachte zusters en broeders,

Als u, geen zorgen kent, zo gezond bent als een vis, het met uw financiën dik in orde is, u meer dan voldoende familie, vrienden en buren hebt op wie u in tijden van nood een beroep kunt en mag doen, een fatsoenlijk dak boven uw hoofd heeft, dan mogen wij u feliciteren. Dan hebt u de diaconie niet nodig.
Trouwens, omgekeerd kunt u ook niets voor de diaconie doen, behalve dan op zondag een duit in het zakje. Want armoede is er niet in onze kerkelijke gemeente of in uw wijk, vrijwilligers staan in de rij om hand-en spandiensten te verrichten en verder zijn er altijd nog de lokale instanties die we allemaal weten te vinden. Dit schrijven is dus eigenlijk helemaal niet voor u bestemd.......

U voelt ongetwijfeld wel zo ongeveer waar we heen willen. Zelfs als het eerste deel van de omschrijving op u van toepassing is, wat natuurlijk prachtig zou zijn, dan nog zijn er binnen en buiten onze kerk veel mensen die een beroep op de diaconie moeten ( kunnen ) doen. En die mensen zouden wel eens dichterbij kunnen wonen, of vaker uw pad kunnen kruisen, dan u denkt!

Een eenoudergezin brengen naar en ophalen uit een vakantieverblijf, vluchtelingen wegwijs maken in hun nieuwe omgeving, een nieuwe kast ophalen en in elkaar zetten voor een ouder, pas verhuisd echtpaar. Samen met de ouders van een ernstig ziek kind op zoek gaan naar aangepaste kleding en ook wegen vinden om een tegemoetkoming in de kosten te krijgen..

Dit is maar een willekeurige greep uit tal van activiteiten die we op het diaconale vlak voor elkaar kunnen doen.
Om te weten wat we voor elkaar kunnen betekenen, binnen en buiten de kerkelijke gemeente, hebben we u nodig!
U vormt als het ware onze ogen en oren!
Pleiten we nu voor een vorm van sociale controle? Jazeker, maar dan in positieve zin!
Denk niet te snel dat mensen zelf wel aan de bel trekken, of dat de diaconie allang van een bepaalde situatie op de hoogte is.

Vandaar deze vriendelijke maar dringende oproep: geef het door, als u vermoedt dat iemand omhoog zit ( al of niet met zijn of haar been ) of als u zelf aandacht of hulp kunt gebruiken.
De “diaconale antennes” in de gemeente moeten zo zijn afgesteld, dat ieder signaal wordt opgepikt!
Samen vormen we het lichaam van Christus. En we kunnen niet zonder elkaar.

De ogen en oren van de diaconie, dat zijn wij allen !

Overgenomen uit “diakonia” het tijdschrift voor de diaconie

Namens de diaconie,
Wim van Sluijs
Reacties kunt u sturen naar:

Mei 2003